(voor DeRechtsePen.org) Wat Asmongold recent benoemde, raakt een gevoelige maar fundamentele waarheid: we leven in een tijd waarin beschuldiging zwaarder weegt dan bewijs. Waar emotie het wint van feiten. En waar reputaties worden gesloopt nog vóór iemand zich heeft kunnen verdedigen. Dit is geen incident. Dit is een systeem. De media spelen hierin een sleutelrol. Niet als waakhond van de democratie, maar steeds vaker als aanjager van morele paniek. Een suggestie, een insinuatie, een halve quote — en de koppen zijn geschreven. “Controversieel”, “omstreden”, “onder vuur”. Woorden die niets bewijzen, maar alles veroordelen. Asmongold legt het genadeloos bloot: cancelcultuur is geen gerechtigheid, het is machtspolitiek. Wie buiten het juiste morele kamp valt, wordt vogelvrij verklaard. Er is geen rechter meer nodig; Twitter is de rechtbank, de media zijn de beul. In Nederland zien we exact hetzelfde patroon. Partijen als D66 en GroenLinks prediken tolerantie, maar hanteren ondertussen een ideologische zuiverheid die geen tegenspraak duldt. Afwijkende meningen worden niet bestreden, maar gedelegitimeerd. Niet weerlegd, maar verdacht gemaakt. En de publieke omroep? Die loopt keurig in de pas. Hans van Tellingen waarschuwt hier al jaren voor: een samenleving die haar middenklasse en haar vrije meningsuiting verwaarloost, ondermijnt zichzelf. Wanneer economische onzekerheid wordt genegeerd en culturele onvrede wordt weggezet als “verkeerd denken”, ontstaat er vervreemding. En die leegte wordt gevuld door boosheid. Wat we nu meemaken is geen toeval, maar een verdienmodel. Clicks, verontwaardiging, framing — angst verkoopt. En ondertussen verdwijnt de rechtsstaat naar de achtergrond. Want in een echte rechtsstaat geldt nog altijd: onschuldig tot het tegendeel is bewezen. Asmongold zegt wat velen denken, maar niet meer durven uitspreken. En precies dát maakt hem gevaarlijk voor het systeem. Niet omdat hij ongelijk heeft, maar omdat hij weigert mee te doen aan het toneelstuk. Bij DeRechtsePen.org blijven we dat benoemen. Niet om te polariseren, maar om te herinneren aan iets essentieels: zonder vrije meningsuiting, zonder eerlijke media en zonder rechtsstatelijke principes, blijft er weinig over van de democratie waar men zo graag mee zwaait.